AARDE

Amèra was nu minstens even erg in paniek als Liz. “Ik moet haar gaan redden! Maar hoe???”. Toen herinnerde ze zich ineens iets: Liz en zij waren witte heksen! “Waarom tovert ze zichzelf niet gewoon naar huis? Zij vergeet nooit dat ze een heks is, nooit!”. Ze kwam tot de conclusie dat Liz ergens moest zijn waar ze geen magie kon gebruiken! Nu werd ze pas echt bang… Ze probeerde nog eens om Liz te bellen, maar er nam niemand op. “Amèra, gaan slapen! Het is al acht uur en je hebt morgen school!”. Amèra vond haar mam, Anna-Maria, een ouderwetse, saaie trut. “Mam, het is nog maar acht uur!

Of die ‘koekoek’ kon roepen, zoals je dat wel eens hoort op regenachtige zomeravonden. Maar praten konden de mensen niet. Toen kwam er een tovenaar in het bos van Touland wonen. Het bos heette natuurlijk nog niet bos en ook Touland is een woord dat pas veel later gegroeid is. En niemand wist dat de man een tovenaar was. Voor er woorden waren, was alles nog niet zo netjes afgebakend zoals nu. Dat had nadelen, maar ook voordelen. Want kijk, deze man was ook een beetje een dichter. Een dichter zonder woorden. Toen had je dat nog.