Login

CAPTCHA
Deze vraag dient om na te gaan of u een menselijke bezoeker bent teneinde spam inzendingen te vermijden.
5 + 7 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.

Boekenbijlage: Allende, Pessoa, Eco, Robberechts.

Lezen in de lente is ondertussen bijna achter de rug, en hopelijk heb je genoten van één van de vele activiteiten. Tijd dus om zelf weer wat te lezen:  Lezen in de Zomer.

Een uitstap van de boekenwerkgroep naar het Nederlandse boekendorp Bredevoort heeft een vracht nieuwe boeken opgeleverd, die op jou staan te wachten in de rekken van het Kot.

Een greep uit het aanbod. 


Isabel Allende werd in 1942 uit Chileense ouders geboren in de Peruaanse hoofdstad Lima. In 1945 scheidden haar ouders en keerde haar moeder terug naar Chili met haar drie kinderen. Van 1953 tot 1958 woonde Isabel eerst in Bolivia en vervolgens in Libanon. In 1958 keerde zij terug naar Chili en maakte er de middelbare school af.
 
Ze publiceerde talrijke artikelen, kinderboeken en toneelstukken, en verzorgde verschillende televisieprogramma’s. Na de militaire staatsgreep in 1973, waarbij haar oom, president Salvador Allende, de dood vond, vestigde ze zich met haar gezin in Venezuela.
 
In 1981 vernam Isabel dat haar grootvader, inmiddels 99 jaar oud, op sterven lag. Ze begon hem een brief te schrijven die uiteindelijk in een manuscript voor een roman ontaardde: Het huis met de geesten. Dit debuut werd een groot internationaal succes.
 
Momenteel werkt Isabel als schrijfster en journaliste in San Francisco.

Te koop van Allende in het Uilekot:

'Het huis met de geesten' is een familiekroniek die zich vanaf het begin van deze eeuw over vier generaties uitstrekt tot in de jaren zeventig, toen de militaire dictatuur een einde maakte aan het socialistische bewind van Salvador Allende. Rond de figuur van Esteban Trueba, de tirannieke, wellustige grootgrondbezitter bewegen zich vier uitzonderlijke vrouwen. Rose de Schone, de nimf met het groene haar, haar zuster Clara, de dromerige helderziende die op telekinetische wijze voorwerpen kan laten bewegen en haar dochter Blanca, die een verboden liefde koestert voor een linkse protestzanger, tot grote schande van de familie zwanger van hem wordt en een dochter baart. Dit kind, het meisje Alba, zal later in een tijd van verval en terreur de wonderbaarlijke geschiedenis van haar familie opschrijven, om zoals ze zegt: 'het verleden te laten herleven en mijn eigen ontzetting te overwinnen.'

De verhalen zijn doorspekt met paranormale verschijnselen, bizarre wreedheid en liefdesgeschiedenissen en de klassentegenstellingen en geschiedenis van het moderne Chili vormen het decor. Allerlei familiefiguren en de vertelstructuur doen sterk denken aan Garcia Marquez' meesterwerk: 'Honderd jaar eenzaamheid'. Het romandebuut van Allende is een bijna even groot verkoopsucces in Latijns-Amerika en Europa.

Ook te krijgen in de Kletter van haar :
Paula

Isabel Allende waakt eindeloze nachten aan het ziekbed van haar dochter Paula. Ten prooi aan wanhoop en verdriet probeert zij tevergeefs contact met haar te krijgen. Maar Paula ligt in coma. Beroofd van haar geheugen doolt zij eenzaam rond in het duistere gebied tussen leven en dood. Isabel Allende besluit daarom haar het kostbaarste bezit te schenken dat zij heeft: haar herinneringen. Met de verrassende openhartigheid die alleen bestaat tussen moeder en dochter vertelt zij haar verhaal. Zo ontstaat een fascinerend en aangrijpend boek dat ondanks de tragiek doorspekt is met humor, een boek vol met vrolijke en minder vrolijke anekdotes uit het woelige bestaan van deze Chileense schrijfster.

Fernando António Nogueira Pessoa
 (Lissabon, 13 juni 1888 – Lissabon, 30 november 1935) is een van de belangrijkste dichters in de Portugese literatuur en wellicht een van de meest betekenisvolle dichters uit de twintigste eeuw.  Bij leven publiceerde deze kantoorklerk uit Lissabon slechts enkele werken. Na zijn dood werd op zijn huurkamer een kist aangetroffen met 27 duizend volgekrabbelde velletjes. Uit die chaos kon een kolossaal oeuvre worden samengesteld. Niet dat van één dichter, maar van zo'n 25 'heteroniemen' - afzonderlijke 'schrijverspersoonlijkheden' met elk een eigen stijl en woordkeus. Pessoa stierf op 47-jarige leeftijd, hij dronk zich dood.

De anarchistische bankier  is een essay uit 1922 van  Pessoa.

Pessoa beschrijft een gesprek met een vriend, bankier, groot zakenman en monopolist van importantie. Deze noemt zich veel anarchistischer dan de anarchisten. Zij zijn het alleen maar in hun pamfletten; hij is het ook in de praktijk. Hij vermijdt de conventies van de maatschappij, het gezin, het geld, het geloof en de staat. De anarchist wil vrijheid, hij heeft die vrijheid écht. De anarchist wil het geld de baas worden, hij is het geld de baas, het geld is hem niet de baas. "Maar je hebt toch tirannie geschapen", oppert Pessoa. Helemaal niet, antwoordt zijn vriend, die tirannie bestond al. Wat ik bevrijden kon, heb ik bevrijd, mezelf, en ik houd niemand tegen om dat ook te doen.

In een ander stuk, De ziekte der discipline (A doença da disciplina), verwijt Passoa de Portugezen een overmaat aan discipline, nog erger dan de Duitsers. Die hebben de discipline verheven tot een staats- en regeringssysteem. Wij, Portugezen, laten haar over aan de totale massa zelf van de maatschappij. Portugal heeft een indisciplinator nodig. “in gehele constitutie is er een van aarzeling en twijfel. Alles is voor mij incoherentie en verandering. Niets van wat ik geschreven heb werd ooit voltooid; altijd kwamen nieuwe ideeën tussenbeide. Ik ijl. De gedachte dat er een oplossing gevonden zou kunnen worden voor de verhevenste problemen van wetenschap en filosofie kwelt me; dat iets bepaald zou kunnen worden door God of door de wereld, doet me gruwen. Dat de mensen eens allemaal gelukkig zouden kunnen zijn, dat er een oplossing gevonden zou kunnen worden voor de kwalen van de maatschappij, zelfs als hypothese, maakt me gek. Toch ben ik niet boosaardig noch wreed; ik ben gek, en wel zodanig als zich moeilijk denken laat. “

Umberto Eco (Alessandria, 5 januari 1932) is een Italiaans schrijver en semioticus. Hij is sinds het verschijnen van Naam van de Roos  zowat de bekendste levende Italiaanse schrijvers.

Te koop in de Kletter van Eco :


Het eiland van de vorige dag(uit1994)

“En toch verheug ik mij in mijn deemoedigheid en schep ik, daar ik tot een dergelijk privilege ben veroordeeld, bijkans behagen in mijn gruwelijke redding : ik ben het enige wezen van onze soort dat, naar ik meen sinds mensenheugenis, schipbreuk heeft geleden op een verlaten schip." Aldus schrijft, met bloemrijke gekunsteldheid, Roberto de La Grive, vermoedelijk rond juli of augustus 1643.

Zo begint deze roman die Eco in 1994 publiceerde onder de titel L'isola del giorno prima. Het hoofdpersonage lijdt dus schipbreuk en spoelt aan tegen een schijnbaar verlaten maar met proviand overladen schip - de Daphne - dat voor anker ligt in een baai nabij een exotisch eiland. Vanaf dan wisselen de hoofdstukken elkaar alternerend op : enerzijds de ontdekkingstocht van Roberto in het heden in en om het schip, anderzijds flashbacks naar zijn verleden (zijn jeugd in Italië, het beleg van de stad Casale, zijn omzwervingen in Frankrijk, het verraderlijke complot waardoor hij gedwongen wordt het ruime sop te kiezen ...). Op deze manier zuigt Eco zijn lezers in een tweeledig verhaal en weeft hij op ingenieuze wijze twee romans in één, met als gemeenschappelijke kenmerk dat in beide romans hetzelfde hoofdpersonage rondzwerft.

Albert Camus (1913 - 1960) was een Frans filosoof, journalist en schrijver van romans, essays en toneelstukken. Hij ontving in 1957 de Nobelprijs voor de Literatuur.

Camus wordt vaak naast Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir als een van de leidende figuren van het existentialisme beschouwd, maar hij weigerde het label van het     'existentialisme' pertinent. Zijn denken verschilt van dat van Sartre waar het de aard van het bestaan betreft: bij Camus staat het lichamelijke centraal, waar Sartre zich meer op het intellectuele bestaan toelegde.

Albert Camus  wordt beschouwd als een van de belangrijkste auteurs van de twintigste eeuw. Camus groeide op in een arme wijk in Algiers. In 1933 begon hij aan een studie filosofie. Later werd hij journalist werd bij de krant Alger républicain. Door een verschijningsverbod van deze krant werd hij in 1940 gedwongen naar Frankrijk uit te wijken. Hij keerde later naar Algiers terug en werd leraar en lector van de vermaarde Parijse uitgeverij Gallimard.

In de jaren veertig en vijftig verschenen Camus’ beroemdste romans: De pest en De val. Ze worden beschouwd als voorbeelden van het existentialisme, een stroming waarvan hij met Jean-Paul Sartre als de belangrijkste vertegenwoordiger wordt gezien. In 1956 verzette Camus zich als een van de weinigen tegen de oorlog van Frankrijk tegen Algerije. Hij overleed in 1960 aan de gevolgen van een ongeluk met de auto van zijn uitgever.

Te koop : Koninkrijk en ballingschap, een bundeling verhalen , waaronder :
De overspelige vrouw; De afvallige of een verwarde geest; De zwijgenden; De gast ; Jonas of de artiest aan het werk en De steen.

“De mens is het enige levende wezen dat zich bewust is dat het sterven moet en het enige dat lacht. “

Daniël Robberechts (1937-1992) schreef niet alleen romans en dagboeken, maar was tevens een essayist, novellist en uitgever van Schrift.Hij debuteerde in 1968 als romanschrijver met De labiele stilte. In zijn verdere werk ontwikkelde hij een heel eigen stijl en nam daarbij soms gedurfde standpunten in die tegen heersende conventies ingingen. Zijn meest opzienbarende werken op dat vlak zijn Tegen het personage (1968), De grote schaamlippen (1969) en Praag schrijven (1975), dat misschien wel zijn bekendste werk is; niet het minst omdat het zo bewust en verregaand afweek van het gangbare verhalende proza. De haast maniakale zucht naar volledigheid en het verlangen naar uiterste precisie, die aan de conceptie van dit boek ten grondslag liggen, zijn ook bepalend voor de zeer omvangrijke ‘totaaltekst’ waar Robberechts sinds 1977 aan werkte: tijdSCHRIFT, postuum gepubliceerd als Nagelaten werk (1994). Door een inventarisatie van alle mogelijke taaluitingen en de systematische demonstratie van de retorische operaties die daaraan ten grondslag liggen, wil de auteur de lezer inzicht verschaffen in taalmanipulaties en zo indirect diens maatschappelijke bewustzijn vergroten.

In Aankomen in Davignon   (te koop in het Uilekot) worden de personages vervangen door voorwerpen, 'evengoed een gehele stad als het geringste stedelijk voorwerp'. Het benaderen van Avignon heeft vele betekenissen. De weg ernaartoe getuigt van een militaire strategie en van geografische cirkelbewegingen. In totaal onderneemt het hoofdpersonage 21 pogingen om in Avignon aan te komen. Maar die aankomst is onmogelijk: vanaf de zestiende tocht begint hij zich weer te verwijderen. De gewenste 'blijde inkomst' in het Palais des Papes heeft te maken met zijn grote liefde voor het blonde meisje Cee en met een verlangen naar de moeder. Het grondplan van Avignon wordt gelezen als een vrouwelijk lichaam, van schaamlippen en schede tot baarmoeder. Voorts heeft Avignon vanuit zijn geschiedenis ook een metafysische dimensie: het hart van de stad is 'een mystiek kasteel der ziel'
De Vlaamse schrijver Hugo Raes (1929) stond in de woelige jaren zestig in het middelpunt van het Nederlandse literaire leven. Nadat hij al twee dichtbundels en een verhalenbundel had gepubliceerd, brak Hugo Raes in 1961 echt door met zijn autobiografische roman De vadsige koningen, waarin hij de balans opmaakt van een mislukt huwelijk.

Critici rekenden hem tot de toenmalige literaire relschoppers zoals Gerard van het Reve en Willem Frederik Hermans. De verwoesting van Hyperion leverde hem in 1978 de Staatsprijs op. In de loop van de jaren negentig raakte de auteur echter stilaan vergeten.

Te koop : Het Smaran (uit 1973)
Een dubbelroman: demonisch fresco van historische gruwelen, verweven met het verhaal van een hedendaags schrijversleven. Hoofdpersoon in Het smarán is een historicus en auteur die ooggetuigenverslagen schrijft van historische gebeurtenissen -als een tijdsgenoot, een rechtstreekse betrokkene.

Pascal Verreth


 

Gepubliceerd door: 

Tags: