Login

CAPTCHA
Deze vraag dient om na te gaan of u een menselijke bezoeker bent teneinde spam inzendingen te vermijden.
2 + 1 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.

HERZELE: LIVINUSFEESTEN WEINIG PLURALISTISCH

Livinus was me de kerel wel. Rond 600 na Christus kwam de Ierse prediker deze paganistische streken ompraten tot het katholicisme. Sinds die tijd gelooft de meerderheid van de bevolking onder het bestaan te leven van één god met drie goddelijke personen.

Dit gestook werd hem volgens de legende niet in dank afgenomen door de plaatselijke bevolking. De man werd in Sint-Lievens-Esse de tong uitgerukt vanwege zijn bekeringsdrift. We stappen even over naar het magisch realisme: de tong begint uit zichzelf voort te prediken, waarop de omstanders besluiten om de door hen als verschrikkelijke zaag ervaren mijterdrager dan ook maar het hoofd af te hakken. Livinus is niet te versagen, neemt zijn hoofd onder de arm en stapt het af, richting Sint-Lievens-Houtem alwaar hij zijn laatste rustplaats opzoekt. Het ontbreekt de man ondanks deze zware tijdelijke handicap niet aan humor. Langs de weg ziet een in de tuin werkende vrouw de opruier (zo zou men dat tegenwoordig heten, behalve indien de figuur in kwestie tot de leden van de heersende denktrend behoort) passeren en roept: ‘Kijk daar, daar loopt een gek met het hoofd onder de arm.’ Livinus antwoordt: ‘Gij zijt nog veel gekker, gij rukt de groenten uit die je straks moet opeten’. Livinus als eerste ecologisch tuinier.

Speciaal is dat dit verhaal pas 400 jaar later te boek wordt gesteld en zijn concurrenten kent. In Nederland loopt ook een Livinus rond, de patroonheilige van Deventer. Die bakte het weliswaar minder bruin maar sterft in Assen (hoor je Esse). Sint-Bavo’s verhaal lijkt eveneens op dat van Livinus. Allen sterven ze op 12 november en worden op dezelfde dag gevierd.

De overblijfselen van “onze” Livinus worden van Houtem naar Gent getransporteerd. Men kan zich afvragen waarom. Ter compensatie krijgen de Z.-O.-Vlamingen om de vijftig jaar een processie waarin men met het schrijn even terugkeert.

Een traditie die door de kerk een tijdje argwanend beken wordt omdat ze zoals veel bedevaarten uitgroeit tot een reusachtige schranspartij. Keizer Karel verbiedt de stoet even omdat het een protestmars wordt tegen zijn bewind.

FEESTEN

Ook dit jaar vindt een herdenking van het gebeuren plaats. Zowel Sint-Lievens-Houtem als Herzele sparen moeite noch geld om het evenement luister bij te zetten. In Houtem worden de feesten gedragen door de ganse gemeente en gaan ze door onder het motto ‘When Love Comes to Town”. Men houdt de gebeurtenis neutraal en organiseert zowel een mis als een colloquium met prof. Rik Pinxten, voorzitter van het Humanistisch Verbond. Er is plaats voor allerhande soorten vertier en de gemeente werkt ook mee aan Lezen in de Lente.

Ook dit jaarlijks evenement inspireert zich bij zijn vijfde verjaardag op dit gebeuren zonder evenwel te willen uitgroeien tot alternatieve Livinusfeesten. Wel wil men via kunst en literatuur een bescheiden bijdrage leveren aan het thema door de werkslogan ‘Ik weet niet méér waar mijn hoofd staat’ naar voor te schuiven. Een vijftigtal kunstenaars en auteurs belichten dit gevoel van onbehagen, verwarring, vanuit de eigen levenssfeer en inspiratie. Voor dit initiatief kregen de organisatoren zelfs nationale erkenning van het Vlaams Fonds voor de Letteren, precies omwille van de thematische benadering.

In Herzele verloopt het Livinusgebeuren hoofdzakelijk te Sint-Lievens-Esse en tijdens deze zomer. Het thema is er ‘De Eeuwige Marteling’. Geen vertwijfeling of verwarring hier maar een klemtoon op marteling. Dissidentie hadden we al liever gehoord. Marteling doet nogal denken aan Al Qaeda, zelfmoordacties en andere stunten waarbij men het geloof boven de realiteit zet en zelfs het eigen leven wil geven om het geloof te verdedigen. Men biedt een zéér kunstvol en kwalitatief programma met artiesten als Honoré d’O. Een prestatie op zich van een beperkt comité dat ferm gesponsord wordt door het gemeentebestuur.

Rond de vertolking van het centrale idee kan je méér vragen stellen. Van een vrijzinnige invalshoek is in Sint-Lievens-Esse geen sprake. Pluralistisch kan men de feesten niet noemen. Het accent ligt op religieuze evenementen en figuren. Eén van de centrale gasten is Kim Phuc, het meisje van de Vietnam, actief bij de protestantse Baptistische kerk die ook de omgeving rond Bush sterk beïnvloed.

Andere hoofdgast is de eveneens christelijke én zeker sociaal bewogen Russische dissident Ogorodnikov. Woordvoerder van het initiatief is Koenraad De Wolf, kunstkenner én redacteur van het allerminst progressief te noemen katholieke opinieblad Tertio.  Het blad verzet zich tegen materialisme maar spijtig genoeg niet tegen conformisme. De Wolf liet zich er ondermeer opmerken door een kritiekloos interview met de radicaal rechtse prof. Boudewijn Boeckaert.

Het thema zelf kan nochtans mensen aanzetten tot nadenken over brandende actuele zaken als de Palestijnse kwestie, de oorlog in Irak enz… Men heeft evenwel blijkbaar zuinig vermeden om die snaar te bespelen. Actualiteit en breder bekeken, het literaire aspect komt in de feesten niet naar voor.

Al bij al vinden we deze lacunes (het ontbreken van een literair, pluralistisch en actueel forum) en de beperktheid qua oppervlakte een gemiste kans. Waarom vb. niet zoals in Sint-Lievens-Houtem geprobeerd om zoveel mogelijk verenigingen in Herzele actief aan te spreken en bij de samenwerking te betrekken?

Het Spa-VLD schepencollege heeft evenwel op deze religieuze happening zijn zinnen gezet en duldt geen enkele andere inbreng. De gemeente trok zich om deze reden zelfs terug uit het initiatief Lezen in de Lente, dat het aandurfde zich van zéér ver een beetje andersdenkend op het thema te inspireren. Zo helpe mij God!

Filip De Bodt

Gepubliceerd door: 

Tags: