In de Warandegroep zetelen wat men heet 'vooraanstaande industriëlen' samen met radicale flaminganten. Nogal wat ondertekenaars hebben de gepensioneerde leeftijd al bereikt. Het manifest werd tot nu toe ondertekend door een vijftigtal namen. Onder hen ex-Barcotopman Hugo Vandamme, reclamemaker Wim Schamp, de professoren Jef Vuchelen, Juul Hannes, Wilfried Dewachter en Bart Maddens, Johan Vandendriessche van KPMG, Chris Morel (ex-Alcatell en vader van Vlaams Belangcoryfee Marie-Rose Morel), Erik Suy (zetelt op vraag van het Vlaams Belang in het bestuur van het Vlaams Vredesinstituut), Mattias Storme enz...
De Warandegroep zag er in haar voorbereiding van dit manifest ook geen graten in om met het Vlaams Belang rond de tafel te gaan zitten en publiceerde zijn oproep net een dag voor het Congres van het Vlaams Belang in De Standaard. In 2003 publiceerde ongeveer dezelfde groep onder de naam Pro Flandria een oproep om het Cordon Sanitaire rond het Vlaams Belang te doorbreken.
Allemaal geen misdaden natuurlijk, maar wel feiten die al een beetje aangeven van waar de wind komt.
Deze welgestelde lieden eisen nu de splitsing van België. Ze willen het allemaal op een vrij vriendelijke manier doen, deze Sympathieke Separatisten. Ze vinden immers dat ook Wallonië er beter zal bij varen. Ze hebben uitgerekend dat Vlaanderen ongeveer tien miljard euro per jaar betaalt aan Wallonië en ze willen dat zelfs nog een tiental jaar volhouden, als geste! Voorts hebben we teveel parlementen en instellingen, mentaliteiten en culturen om het zaakje nog samen te houden, dus is het beter dat we scheiden.
Uiteraard kan zulk een discours rekenen op groot applaus bij het Vlaams Belang en bij de extremistische tak van de Vlaamse beweging. In verschillende publicaties steekt men ook niet onder banken dat men met dit discours Vlaanderen (nog) wil verrechtsen. In een Vlaanderen met een rechtse meerderheid wordt het allicht makkelijk voor de grootverdienders in kwestie om de 'hardwerkende Vlaming' nog wat méér geld af te troggelen. Bij de voorstelling van het boek liet Vermeiren zich dan ook ontvallen dat dit inderdaad een pleidooi is voor méér neoliberalisme: "Het zou een goede zaak zijn mocht in bepaalde gevallen een herziening van de arbeidsduur in België naar boven mogelijk zijn." Zijn collega Herman De Bode, topman van Mc Kinsey stelde het even duidelijk: "Als de miljardenstroom naar Wallonië stopt kunnen we de patronale bijdrage met 44 % laten zakken."
In hun verlangen naar steeds meer centen vergeten deze lieden soms dat dit soort van harde nationalistische manifesten de belangen van Vlaanderen in het buitenland steeds meer schaadt. Komt Verhofstadt af en toe al na één van zijn reizen terug met een paar investeringsvissen in zijn zak, Fientje Moerman en Leterme mogen het vergeten. De wereld wordt groter in plaats van kleiner.
In De Morgen stipte Tom Cochez ter gelegenheid van het verschijnen van het Manifest aan: "De Vlaamse symbolen zijn door toedoen van het VB zodanig beladen dat het woord Vlaanderen baadt in een rechts-extremistisch aura. In het Vlaamse cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam durft men vandaag geen Vlaamse Leeuw meer uit te hangen omdat die al herhaaldelijk met vlaggenstok en al is kapot gescheurd. Veelzeggend in dat verband is de beschrijving van het extreem rechtse treffen in Wenen van enkele weken terug. Daar kwam de partijleiding van het VB samen met alles wat het etiket extreem rechts draagt in Europa, inclusief openlijk neofascistische groepjes en Holocaustontkenners. De Belgische media bleven opvallend stil, maar de Oostenrijkse toonaangevende kranten, die op het vlak van extreem rechts en de buitenlandse reacties daarop wel wat gewend zijn, besteedden uitgebreid aandacht aan de bijeenkomst. Ze beschouwen het Belang ongeveer als het ergste wat extreem-rechts in West-Europa te bieden heeft.
Vermeiren hurkt er met zijn radicale stellingen tegen aan en vergeet ondertussen de andere miljardenstromen waar we in Vlaanderen-België zéér bedreven in zijn: de 300 miljard fiscale fraude en de overdrachten van de 'hardwerkende Vlaming' naar een steeds kleiner aantal rijken en "vooraanstaanden" die de maatschappij beheersen: Van 1960 tot 2002 is het aandeel van de lonen gedaald van 72% naar 68 % van het nationaal inkomen in Europa. In dezelfde periode steeg de winstvoet van 25 naar 30% en donderden de investeringen van 24% naar 19%. Het geld wordt dus opgepot ten nadele van de gewone mensen. Als bevoorrechte getuige van de Super Club zaak en het Lernaut en Hauspie debacle, moet Vermeiren dit wel weten. Hij verdiende er tenslotte, volgens verschillende nooit weerlegde internetbronnen, een jaarloon van ongeveer 600.000 € mee. Het rechttrekken van deze stromen zal allicht méér aarde aan de dijk brengen dan het vergelijken van verschillende geografische entiteiten binnen één land met mekaar. Voor we het door hebben, vervallen we straks in het berekenen van de afdrachten van Z.O.-Vlaanderen naar Bachten De Kupe, of van de randgemeenten naar het centrum enz…
Uiteraard organiseert iedereen de debatten en vraagt iedereen de sprekers die hij wil maar in dit geval leek het ons voor cultureel Herzele misschien interessanter om een tegensprekelijk debat te organiseren in plaats van de Sympathieke Separatist voor te stellen als de auteur van een boekje met een "krachtige wetenschappelijke basis, die de partijpolitiek ver overstijgt".
